Swojego czasu na granicach Cesarstwa Rzymskiego walczyli ze sobą Germanie. Po obu stronach. Część broniła Cesarstwa, a część je najeżdżała. Rzymianie się cieszyli, że mają Germanów do bronienia granic. Do czasu.

Był to bowiem początek końca. Skoro brakowało rodowitych Rzyman gotowych i zdolnych do walki, było to znakiem braku siły i odwagi w tym narodzie.

Po co o tym piszę?

Ano dlatego, że dla Niemców 2 bramki Polakom strzelił Polak. Przy pierwszej się nawet skrzywił. Ciekawy jestem, jak czuli się wtedy przed telewizorami rodowici Niemcy. Niby wygrali, ale… no własnie.  Ale w sumie Polacy górą.

Chciałbym postawić sprawę jasno – kim innym jest Klose, który ewidentnie się wynaradawia. Ma do tego prawo – każdy może odnaleźć się tam, gdzie mu pasuje. Ale to nie on strzelił bramki. Jego bramki bym potraktował jako niemieckie. Strzelał Podolski.  Naprawdę Polacy górą.

Oczywiście, Polacy to nie Polska. Polska to kraj, który ze względu na miernotę PZPNu odrzucała prośby Podolskiego o wejście do reprentacji narodowej. Polska to państwo, organizm, który może przestać istnieć.

Polacy natomiast to lud, naród, pewna grupa ludzi, która MA potencjał. Ten potencjał może wspomóc potencjał innych krajów. Może przestaniemy istnieć – rozjedziemy się po świecie, a miejsce po nas znów podzielą sąsiedzi. Ale może nie – może Bóg się nad nami zlituje, i da nam jakichś rozsądnych polityków czy króla czy dyktatora – kogokolwiek, kto zmieni nasza rzeczywistość na wspierającą nasz potencjał, a nie mu wrogą. Tak czy inaczej – jesteśmy częścią dynamicznego narodu. I Podolski tego dowodzi. Polska górą? Niekoniecznie, niestety. Ale Polacy? O, tak. Polacy górą.

Kilka ostatnich dni przed meczem Polska – Niemcy chcąc nie chcąc dałem się nakręcić przez ogólną atmosferę oczekiwania i ekscytacji. Zaznaczam, że meczy nie oglądam z zasady. Kiedy jednak sąsiadka zaproponowała nam (z racji nie posiadania odbiornika TV) obejrzenie meczu, uległem.

Chodząc po ulicach widziałem flagi na balkonach i w oknach.  Po nabożeństwie jeden z braci wyznał mi, że ktoś mu ukradł z auta (wraz z anteną wyrwawszy nisetety) flagę polską. Wtedy poczułem, że jest jakaś istotna wartość w tym co się dzieje. Istotna bardziej, niż przemieszczanie kawałka baraniej skóry z miejsca na miejsce.

Jaka?

Sport to współzawodnictwo. Współzawodnictwo to zwycięstwo lub porażka.  Zwycięstwo to chwała, a porażka to wstyd. Nie ma chwały bez rywala; nie ma chwały bez ryzyka hańby. Dlatego, choć boimy się wstydu, walczymy. Oczywiście, próbując zminimalizować ryzyko wstydu. Z drugiej strony, im ono większe, a jednak przezwyciężone, tym chwała większa.

Walczymy  - poprzez naszych reprezentantów; osoby, z którymi się identyfikujemy. Cialdini zauważył kiedyś, że w przypadku przegranej reakcją obronną jest wyparcie owej identyfikacji – a więc “MY wygraliśmy”, ale “ONI przegrali”. Oczywiście, to są ci sami ludzie. Mechanizm reprezentacji jest bardzo ciekawy – coś, czego nie robimy uznajemy za WŁASNE – zwycięstwo lub (z przykrością) własną przegraną. Kryterium jest [w sporcie] albo miasto – barwy klubowe – albo państwo.

Niezależnie od tego, jak ocenimy owo zjawisko ono istnieje i jest faktem. Intensyfikuje się wtedy, gdy owo utożsamienie dotyczy dużej ilości osób. Staje się wtedy znaczącym zjawiskiem społecznym. Dzisiejszy poniedziałek byłby znacząco inny, gdyby Polska wygrała. Ludzie uwierzyliby w siebie, optymistyczniej spoglądali w przód. Poczuliby się dumni z bycia Polakami, być może przełamaliby kompleksy względem Niemców. I na odwót. Być może Niemcy musieliby zrewidować swoje zadufanie w sobie, przekonanie o swoje wyjątkowości, które – jakkolwiek nie mam na to żadnych naukowych dowodów i mogę błądzić, jest dośc popularną cechą reprezentantów tego narodu. I może słusznie, bo powodów do chwały mają coraz mniej.

Tu dochodzę do wątku teologicznego. Ryzykownego, bo niezbadanego. Sport, jako coś, co daje nadzieję, optymizm, przełamuje niesłuszne obraczanie się winą (założmy roboczo, że tak jest w przypadku Polaków, którzy moim zdaniem naprawdę en block dużo nad sobą w ostatnim pokoleniu pracowali) staje się najwyraźniej czynnikiem religijnym, czymś mającym wpływ na stan duszy.

Taki wniosek jest ryzykowny i dlatego, że należy zapytać, czy może to być duchowość Boża. Pierwsza nasuwająca się odpowiedź brzmi: raczej nie. Zamiast bowiem kierować nas ku Chrystusowi, kieruje nas ku odnajdowaniu tożsamości w ruchu piłki na boisku. Jest to nadzieja fałszywa, dziurawa cysterna zamiast źródła czystej wody, posługując się obrazem proroka Jermiasza.

Z drugiej strony, czynnikiem, który mnie determinuje w mojej tożsamości, obok Chrystusa i Ducha i Słowa, jest moja tożsamośc społeczna, narodowa. Posługuję się takim a nie innym językiem. Zostałem wychowany w takim a nie innym continuum historycznym, które ukształtowało moje spojrzenie na wolność, niepodległość, pracowitość, siebie samego, wartość rodziny, przyjaźni, głębokość zawiazywanych relacji, szczerość, Boga, małżeństwo, prawo, sprawiedliwość,miłośc, łaskę, itp. Historia MA znaczenie dla naszej oceny samych siebie, naszych możliwości, naszych problemów, naszych wad, potencjału, zapału, zdolności do mobilizacji, przełamywania siebie. W tym sensie – w kontekście przenikającej historię mojego kraju Opatrzności Bożej – kategoria historii Polski staje się kategorią teologiczną. A co za tym idzie przemiana owej polskości, czynniki kształtujące ją w sposób podobający się Bogu – również zjawiskami, które teologicznie można i nawet należy oceniać.

Kiedy patrzymy na historię narodów widać wyraźnie wpływ owych kategorii wynikających z Opatrzności Bożej, związanych z ogólną historią, na duchowość i gotowośc przyjęcia Słowa Chrystusowego. I tak np. koreański szamanizm wpłynął na skądinąd słuszny i cenny zwyczaj codziennych porannych modlitw koreańskich protestantów. Po prostu, przestali modlić się do bożków, a zaczęli do Chrystusa. Lub np.  dla sukcesu Południowych Baptystów w USA w XIX wieku znaczące było ich przekonanie o tym, iż Południowcy wcale nie sa gorszymi chrześcijanami niż Jankesi – i zamiast skazywać ich na samopotepianie, wskazali im drogę wyjścia ze zniechęcenia i poczucia klęski przez zaangażowanie ich w dzieło światowej misji.

Jesli mam rację, sport jest duchowy, bo kształtuje tożsamość narodową, która dla duchowości ma określony wpływ.  Pan Jezus ludzi upadłych wywyższał – wskazując im droge wyjścia. A zarozumiałych poniżał – wskazując im potrzebę zbawienia.  To wskazówki dla reakcji na stan duchowy Polaków. Który można osądzać jako zły i zepsuty, ale może lepiej współczuć – skoro ból jest prawdziwy a nie na niby, i wtyd jest prawdziwy, a nie udawany –  i wskazać nadzieję Gdzie Indziej.  To by było w tym kontekście zastosowaniem zasady “płacz z płaczącymi i ciesz się z radosnymi” z Rz 12:15.

Z drugiej strony, nie wolno nam utożsamić się ze sportem bardziej niże z Chrystusem – to byłoby bałwochwalstwo. Nasza nadzieja i ojczyzna jest w niebie. Podobnie jak utożsamianie bardziej z narodem niż z Bogiem. To Chrystus jest źródłem życia chrześcijanina. To Jego bliskość i wierność daje nadzieję i nic i nikt nie powinny dawać jej bardziej. Nawet jeśli jesteśmy świadomi wpływu narodowości na nasz charakter i sposób przeżywania wiary.

Mam dwójkę dzieci, które bardzo kocham. Mam również przed sobą kilka poważnych decyzji związanych z ich przyszłością.

Konkretnie: czy, względnie: do jakiej szkoły je posłać?

Pytanie: czy je posłać do szkoły łączy się z moim głebokim przekonaniem, że za edukację dzieci odowiedzialni sa rodzice. Rodzic cedujący swój największy obowiązek wobec dziecka na bliżej mu nie znanych funkcjonariuszy systemu politycznego, czyli nauczycieli (skądinąd z pewnością wielu z nich to wspaniali ludzie, wcale nie mam zamiaru temu zaprzeczyć) zachowuje się podobnie jak rodzic zostawiający swe dzieckopod opieką mile wyglądającego pana na środku ulicy.  Pewnie troszkę przesadziłem tym obrazem. Ale niewiele. Naprawdę niewiele.

Bóg dał nam obowiązek przelewania życia; przekazywania go dalej.  Skoro nas – chrześcijan – powołał do życia nowego, oznacza to, że nałożył na nas obowiązek przelewania owego nowego życia. Jednym z największych, najsilniej wpływających narzędzi owego przekazywania życia jest edukacja, czyli kształtowanie wizji świata dziecka przez dostarczanie mu określonej interpretacji świata w którym żyje – przez odpowiedni dobór informacji oraz schematów ich oceny. Oczywistością jest stwierdzenie, że ani jedno ani drugie nie jest neutralne. A więc, że szkoły uczą je w zgodzie z własnymi, uznanymi przez wpływowe grupy wytycznymi moralnymi.

Pedagodzy bowiem sa uczeni tego, że potrafią uczyć. Słusznie. Biorac się więc do swego zadania biorą się – przynajmniej ci najsolidniejsi – na poważnie. Uczyć znaczy: kształtować, wpływać. Wyciskać na swoje podobieństwo kształty w plastycznym światopoglądzie dziecka.

Że to działa, to znów, truizm. Jakby nie działało, to żadne państwo by nie wydawało kolosalnych sum na to. Skoro wydaje, znaczy, działa. Kształtuje. Jak? No na pewno tak, byśmy byli miłymi, posłusznymi obywatelami – przeciez nikto sobie w piętę nie strzela. Więcej: kształtuje tzw. POSTĘPOWO – a więc ucząc określonych postaw moralnych. Owa nauka wywiera wpływ na interpretację literatury, sztuki, historii a nawet nauki.

No i tu właśnie jako chrześcijanin mam problem. Nie mam wątpliwości, że oddając swe dziecko do publicznej szkoły oddaje je pod wpływ owego wpływu czyli manipulacji. Owszem, manipulacji cywilizowanej, jawnej, legalnej – ale manipulacji. Czyli swiadomemu kształtowaniu Jego sposobu myśli w sposób, który… hm… na pewno w pewnych sprawach będzie  dla mnie do przyjącia, ale na pewno w kilku nie. Więcej: ja NIE ZNAM różnorakich “hidden policies” – ukrytych celów edukacji, które zapewne sa i które być może sa nawet ujawniane w jakichś fachowych periodykach – które, znów, zakładam, raczej nie będą mi po drodze.

Podsumowując więc, wolałbym wziąc edukację swoich dzieci w rece własne lub przekazać ją w ręce osób do których mam większ zaufanie. Pierwsza opcja to opcja nauczania domowego. I tu wielki ukłon w stronę naszego Państwa – to jest możliwe. A to wcale nie jest oczywiste – większośc tzw. postepowych państw europejskich uważa, że rodzić nie ma prawa przejąc owego obowiązku wychowania od państwa. Jest to sytuacja dość kuriozalna – skoro tak, to równiez nie powinien ponosić za swe dziecko odpowiedzialności.  Prawo do wychowania zachowuje państwo, podczas gdy koncekwencje ma ponosić rodzic. Absurd.  

Przy okazji: można sobie wskoczyć tutaj:  http://www.edukacjadomowa.piasta.pl/

Niemniej, problem z edukacją domową to czas. Nie jestem pewien, czy jako rodzina byśmy podołali.

Druga alternatywa to założenie chrześcijańskiej szkoły. Podobno nie jest to taki trudne. Wystarczy napisac statut i znaleźć nauczycieli.  Jesli Bóg pozwoli, chciałbym pójśc własnie w tym kierunku.

Jesli ktoś ma jakieś doświadczenia bądź porady, będę bardzo wdzięczny. Równiez za zachętę, szczególnie z Torunia – być może uda nam się stworzyć jakąś inicjatywną grupę??